Dat meisje begon ineens te gillen. ‘Ze is gevallen!’, riep één van de andere passagiers. Maar ik had hem verkeerd verstaan. Ze was aan het ‘bevallen’!

Buschauffeur zijn is een sociale job. Je bent de hele tijd onder de mensen, dat vind ik tof.

Ik sla dikwijls een babbeltje met de collega’s van andere maatschappijen. Ze komen graag mee in mijn kampeerstoelen een koffietje drinken (lacht).

Wachtdiensten wisselen in het weekend, overuren opnemen: dat doen we in onderling overleg.

Met een oude diesel mag je nu al niet meer binnen in Gent of Brussel. Welke maatregelen gelden er straks?

Momenteel vervoer ik kindjes met een mentale beperking. Ze praten niet veel, maar je ziet dat ze mij kennen.

Wat ik het leukst aan de job vind is het contact met de mensen. We kunnen aan de halte een beetje babbelen en ik kan de mensen helpen om naar hun werk te gaan en terug. Dat geeft veel voldoening.

Als er mensen opstappen en ze weten niet waar ze moeten afstappen, en we kunnen ze helpen en we zetten ze af aan de juiste halte, en die mensen zijn content, dat is het leukste aan de job.

Er is in 32 jaar tijd veel veranderd, er komt vandaag veel meer computerwerk kijken bij de job.

Ik help veel met de planning, vooral bij last-minutewijzigingen.